Ég sá Mömmu Gógó í gærkvöld. Þetta er nýjasta afurð Friðriks Þórs Friðrikssonar, hugljúf minningarmynd um það hvernig Alzheimer fer með margt gamalt fólk og snertir fjölskyldur þess. Sagan gengur í stórum dráttum upp. Hún fléttast saman við eldri kvikmyndir Friðriks, enda gengur hann afar nærri sjálfum sér við sköpun lykilpersónunnar, kvikmyndastjórans. Sjálfur mun hann hafa horft upp á sjúkdóminn og Börn náttúrunnar, Bíódagar, Höfði á Höfðaströnd og Friðrik á Höfða skapa auk þess mikilvæga hluta af rammanum. Stærri þáttur kvikmyndasögunnar er nýttur, klippur úr fyrstu stórmyndinni 79 af stöðinni eru nokkrum sinnum felldar inn og tækifærið notað að láta Gunnar Eyjólfsson og Kristbjörgu Kjeld spegla gömlu senurnar, orðin gamalt fólk.
Mamma Gógó er ágætis kvöldskemmtun, en fjarri lagi það stórvirki sem gagnrýnendur hafa sagt hana vera. Kristbjörg Kjeld er vissulega óborganleg og heldur þessari mynd gersamlega uppi með sínum óslökkvandi sjarma og fagmennsku. Gunnar Eyjólfsson kemur við sögu og ómar enn eins og Pétur Gautur fyrir 40 árum. Hilmir Snær fer smekklega með kvikmyndagerðarmanninn, en þessa persónu hefur hann svo oft leikið að hér bætir hann engu við. Annað er varla nefnandi, nema sá alkunni vandi íslenskra kvikmynda að leikstjórarnir sleppi því að stjórna leikendum í smáhlutverkum. Sárgrætilegt dæmi um það voru dæturnar og hjúkrunarfólkið.
Ég hef heyrt talað um stórkostlega kvikmyndatöku, en hún er tæplega eins listileg og látið er. Landslagsmyndatakan var afar misgóð og innitökur líka. Mér fannst til dæmis tökurnar inni í Víðinesi slæmar ef frá er talin kyrrmyndin þegar mæðginin koma fyrst inn í framtíðarherbergið tómt. Og ýmislegt skringilegt gerist í myndinni, til dæmis í sambandi við bíl leikstjórans. Menn koma um nótt til að hirða bílinn upp í skuld og draga hann burt. Samt fer leikstjórinn á bílnum til bankastjórans til að biðja um að fá bílinn aftur. Bíllinn var reyndar ekki alltaf með sama skoðunarmiða, stundum var hann gulleitur en stundum grænn endurskoðunarmiði. Tónlistin var afar kunnugleg og mér finnst orðin ærin ástæða til að íslenskir kvikmyndagerðarmenn átti sig á því að til eru fleiri íslensk kvikmyndatónskáld, meðal annars að minnsta kosti tvö sem gera það afar gott í sjálfri Hollywood.
Mamma Gógó er góð kvöldskemmtun, eins og ég sagði, og ég trúið því vel að hún gefi sannferðuga mynd af konu sem verður fyrir því að Alzheimer hremmir hana. Svo margar hliðstæðar sögur hefur maður heyrt úr veruleikanum. Þá eru þarna býsna góð skot á samtímann, einkum Davíð og bankaveldið. Að þessu leyti hefur verið unnið gott verk, en ég ætlast hins vegar til þess af mjög reyndu fagfólki í kvikmyndalist að það skili frá sér verkum sem eru laus við klaufaskap, sem afsaka mætti hjá byrjendum eða ófaglærðum.
